Als je bij een huwelijk aanwezig mag zijn, is dat altijd eervol. En vandaag natuurlijk helemaal. Vandaag 25 jaar geleden mochten koppels van het zelfde geslacht namelijk voor het eerst met elkaar trouwen. Dankzij de koppels die toen voorgingen, zag ik als 14-jarige puber bevestigd waar ik van binnen nog aan twijfelde: ik hoor erbij, net als ieder ander. In mijn ogen is die gelijkwaardigheid, ook nu na 25 jaar, het belangrijkste aan het universeel huwelijk. De erkenning dat liefde tussen twee mensen er gewoon is.
Zo vanzelfsprekend als dat nu klinkt, was het ook hier in Nederland niet. Aan de openstelling van het huwelijk ging een lange, hobbelige weg vooraf. Inmiddels ervaren we steeds vaker dat dit verworven recht, kennelijk nog geen vanzelfsprekend recht is, maar iets dat we elke dag moeten beschermen. De beste manier om daarmee om te gaan, is door te doen wat deze stellen vandaag deden. Elkaar ten overstaan van iedereen, de belangrijkste plaats in je leven geven.
Rebecca en Sytske, Nico en Vital, Eelke en Elton,
Ik wens jullie een lang, gelukkig, en liefdevol huwelijk.